Zonder eigenzinnigheid raakt Amsterdam haar aantrekkingskracht kwijt

Er voer hier vijfentwintig jaar lang een man in een bootje van één bij twee meter over de grachten. Bloemen op de boeg, een trompet, een kerkorgeltje ter grootte van een schoenendoos. Reinier heet hij. Toeristen dachten dat hij een attractie was. Amsterdammers wisten beter: hij was gewoon een van ons.

Zo had elke buurt zijn figuren. De man die in een string door Oud-West skatete en van pure vrijheid een dagtaak maakte. De duivenvrouw van De Pijp. De man die gitaar speelde zonder snaren, alsof het instrument er niet toe deed en het optreden alles was. Niemand had ze bedacht, niemand betaalde ze, en toch waren zij de reden dat je van deze stad hield. Ze konden hier bestaan omdat Amsterdam ruimte liet voor mensen die nergens anders pasten. Die ruimte stond in geen enkel beleidsstuk; ze was de stad zelf.

Wij zijn de generatie die dat Amsterdam nog net heeft meegemaakt. We zagen de stad veranderen, en we zagen de figuren één voor één uit het straatbeeld verdwijnen. Er bestaat geen monumentenzorg voor een kroegbaas die je naam nog wist. Als de laatste die zich hem herinnert er niet meer is, is hij weg alsof hij nooit heeft bestaan.

Daarom dit archief. We verzamelen de figuren, de plekken en de rituelen die deze stad eigenzinnig maakten. Met beeld, met verhalen, en met wat ze met ons deden. Het archief is open tot 27 oktober 2027. Dan binden we het, letterlijk, tot een boek: het fotoboek van het Amsterdam dat wij ons herinneren.

Zonder eigenzinnigheid raakt Amsterdam haar aantrekkingskracht kwijt.

Welke figuur mis jij?