Waarom ik dit bijhoud

Ik ben Niels, geboren in Amsterdam in 1992. Geen historicus, geen journalist. Gewoon iemand die van deze stad houdt, en van de mensen die haar eigenwijs maken. Dit archief maak ik in de avonduren.

Dat ik dit wil bewaren, zit misschien in de familie.

Mijn vader en de Mazzo

Eind jaren zeventig woonde mijn vader, Michiel van den Bergh, met een stel vrienden in een studentenhuis. Een buurman, Maso, klaagde elke dag over de herrie. Van zijn naam maakten ze Mazzo.

In 1978 richtten ze er een vereniging mee op, met mijn vader als voorzitter. Ze maakten eigenwijze televisie voor de net aangelegde kabel, met Michiel Romeyn als presentator. Twee jaar later, op 5 juni 1980, ging Club Mazzo open aan de Rozengracht 114, in een oude meubelzaak.

Zwart-witfoto van de oprichters van de Mazzo: zeven jonge mannen dicht bij elkaar, lachend naar de camera — de oprichters van de Mazzo

Zwart-witfoto van boven: het woord MAZZO met krijt op het asfalt geschreven, tussen geparkeerde auto’s — het eerste logo, op straat

Binnen was alles zwart en wit. Op de muren draaiden dia’s en video, en de dansvloer was fel verlicht, zodat het publiek zelf de show was. Je werd alleen lid als je ‘audiovisueel bezig’ was, en Maja van den Broecke stond aan de deur om dat te controleren.

Philip Glass speelde er vaker dan eens. Laurie Anderson trad er op. Als de bands in Paradiso klaar waren, kwamen The Cure en Depeche Mode er nog even langs. Vanaf 1989 was het een van de eerste plekken in de stad waar house klonk. In 2004 ging de deur voorgoed dicht.

De Mazzo in 1982, gezien vanaf de dansvloer richting de bar: een donkere ruimte met lichte projectievlakken — de dansvloer, 1982

Zwart-witfoto van twee lachende mannen met krullend haar in de Mazzo: Philip Glass en Michiel van den Bergh — Philip Glass en mijn vader

Wat mij raakt, is niet dat het beroemd werd. Het is hoe het begon: een paar vrienden met een idee, en een buurman die klaagde. Dat is precies de eigenzinnigheid waar deze muur over gaat.

Mijn vader houdt het archief van de Mazzo bij, met honderden foto’s, flyers, filmpjes en interviews uit die jaren. Zijn motto daar: je heden is je verleden. Kijk rond op mazzodigital.eu.

En jij?

Heb jij een figuur, een plek of een avond die erbij hoort? Vertel het mij, of mail me direct.

Foto’s van de Mazzo uit het archief van Mazzo Digital, met dank aan Michiel van den Bergh. De dansvloer in 1982: Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0. Meer over de club: Club Mazzo op Wikipedia.